Obowiązywanie tajemnicy lekarskiej po śmierci pacjenta

top-secret-1076813_1920Obowiązek zachowania tajemnicy lekarskiej jest jednym z podstawowych obowiązków lekarza. Ale czy na pewno nadal tak jest w świetle obowiązujących regulacji? Istotne zmiany zaszły w ostatnim czasie w zakresie obowiązywania tajemnicy lekarskiej po śmierci pacjenta.

Zmiana przepisów nastąpiła w dniu 10 czerwca 2016 r. (wejście w życie w dniu 5 sierpnia 2016 r.)., nowe brzemiennie uzyskały:

– art. 14 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 06.11.2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (zwanej dalej ustawą o prawach pacjenta);

– art. 40 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 05.12.1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (zwanej dalej ustawą lekarską).

Zgodnie z dotychczasową treścią przepisów ww. ustaw oraz Kodeksu Etyki Lekarskiej, lekarz był zobowiązany do zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu. Lekarz był związany tajemnicą lekarską również po śmierci pacjenta.

Zgodnie z nowymi przepisami, lekarz jest związany tajemnicą również po śmierci pacjenta, chyba że zgodę na ujawnienie tajemnicy wyrazi osoba bliska. Ponadto osoba bliska wyrażająca zgodę na ujawnienie tajemnicy może określić zakres jej ujawnienia. Zwolnienia z tajemnicy lekarskiej nie stosuje się, jeśli ujawnieniu tajemnicy sprzeciwi się inna osoba bliska.

Przy czym termin osoby bliskiej należy interpretować zgodnie ustawą o prawach pacjenta. Zatem osobą bliską jest małżonek, krewny lub powinowaty do drugiego stopnia w linii prostej, przedstawiciel ustawowy, osoba pozostającą we wspólnym pożyciu lub osoba wskazana przez pacjenta.

Zgodnie ze stanowiskiem ustawodawcy poprzednie przepisy zbyt szeroko ujmowały zakres tajemnicy lekarskiej. Uniemożliwiało to, zdaniem prawodawcy, osobom najbliższym, wobec zmarłego pacjenta, dochodzenie roszczeń lub odpowiedzialności wobec osób, które mogły przyczynić się do śmierci pacjenta.

Już na etapie prac sejmowych środowisko lekarskie ostro krytykowało proponowane zmiany przepisów. Istotna rozbieżność stanowisk pomiędzy ustawodawcą a Naczelną Radą Lekarska dotyczyła m. in. tego, kto powinien być dysponentem tajemnicy po śmierci pacjenta.

Zgodnie z ideą prezentowaną przez pomysłodawców zmian, dysponentem tej tajemnicy po śmierci pacjenta powinny być osoby najbliższe pacjentowi, które łączył z pacjentem węzeł szczególnego zaufania, tak aby nie zostały naruszone w sposób nieuzasadniony dobra osobiste pacjenta.

Natomiast według Naczelnej Rady Lekarskiej zmienione przepisy dają nieograniczony dostęp osób bliskich do informacji, które dotychczas były chronione tajemnicą lekarską. Przy czym lekarze zwracają szczególną uwagę na to, że często pacjenci chcą utrzymać w tajemnicy informacje o swoim stanie zdrowia właśnie przed członkami swoich rodzin. Dlatego, zgodnie ze stanowiskiem NRL, dysponentem informacji chronionych jest i powinien być pacjent, który ma możliwość wskazania osób uprawnionych do dostępu do informacji dotyczących jego stanu zdrowia tak za życia, jak i na wypadek śmierci.

Poza samą istotą tajemnicy lekarskiej po śmierci pacjenta, na uwagę zasługuje również to, że nowe przepisy nie regulują szeregu ważnych kwestii dotyczących ograniczenia ów tajemnicy po śmierci pacjenta, takich m. in. jak:

  • formy wyrażenia zgody przez osobę bliską na ujawnienie tajemnicy lekarskiej;
  • terminu na wyrażenie zgody;
  • możliwości odwołania zgody;
  • formy wyrażenia sprzeciwu przez inną osobę bliską na ujawnienie tajemnicy lekarskiej;
  • terminu na wyrażenie sprzeciwu;
  • zakresu sprzeciwu
  • ewentualnego obowiązku lekarza poszukiwania innych osób bliskich zmarłego, aby mogły wyrazić sprzeciw wobec ujawnienia tajemnicy lekarskiej lub innych form informowania osób bliskich o okoliczności ujawnienia tajemnicy lekarskiej;
  • możliwości wyrażenia przez pacjenta za życia woli, aby nikomu z jego osób bliskich nie wyjawić informacji chronionych tajemnicą lekarską.

Z uwagi na wskazany powyżej sprzeciw środowiska lekarskiego wobec zmienionych przepisów, oraz niejasności i niekompletności nowych regulacji, w dniu 28 października 2016 r. Prezes Naczelnej Rady Lekarskiej Maciej Hamankiewicz, złożył do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o zbadanie zgodności z Konstytucją przepisów ograniczających ochronę tajemnicy lekarskiej oraz uniemożliwiających pacjentowi decydowanie o osobach uprawnionych do dostępu do tajemnicy lekarskiej po jego śmierci.

Zatem, pozostaje nam czekać na rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego. A tymczasem, zarówno przed lekarzami, jak i samymi pacjentami, pozostaje sporo niejasności, które w praktyce mogą nastręczać wiele trudności.

 

Oświadczenia składane przez pacjentów

contract-1464917_1920

Oświadczenia składane przez pacjenta

Chociaż przepisy przewidujące dołączanie do dokumentacji medycznej oświadczeń pacjentów`obowiązują już od dłuższego czasu, lekarze nadal ich nie pobierają od swoich pacjentów.

Dla przypomnienia, już 21 grudnia 2010 r. Minister Zdrowia wydał rozporządzenie w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania. Obecnie obowiązujące przepisy zostały wydane niecały rok temu. W dniu 9 listopada 2015 r. Minister Zdrowia wydał bowiem rozporządzenie w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania.

Zgodnie §  8 ww. rozporządzenia w dokumentacji indywidualnej wewnętrznej zamieszcza się lub dołącza do niej:

1) oświadczenie pacjenta o upoważnieniu do uzyskiwania informacji o jego stanie zdrowia i udzielonych świadczeniach zdrowotnych, ze wskazaniem imienia i nazwiska osoby upoważnionej oraz danych umożliwiających kontakt z tą osobą;

2) oświadczenie pacjenta o upoważnieniu do uzyskiwania dokumentacji, ze wskazaniem imienia i nazwiska osoby upoważnionej;

3) oświadczenie pacjenta o wyrażeniu zgody albo zezwolenie sądu opiekuńczego na przeprowadzenie badania lub udzielenie innego świadczenia zdrowotnego.

Z kolei zgoda, o której jest mowa powyżej powinna zostać wyrażona zgodnie z przepisami ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (zwanej dalej: ustawą o prawach pacjenta) oraz ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty (zwanej dalej: ustawą lekarską). Zgodnie z ustawą o prawach pacjenta, pacjent ma prawo do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych lub odmowy takiej zgody, po uzyskaniu informacji (…). Należy w tym miejscu podkreślić, że powinniśmy mieć do czynienia ze zgodą pacjenta należycie poinformowanego. Czyli pacjent powinien podjąć decyzję co do interwencji medycznej dopiero po uzyskaniu rzetelnej i  pełnej informacji, udzielonej w przystępny sposób. Zgoda lub jej brak powinna być udzielona dobrowolnie.

Poza tym, zgoda powinna zostać wyrażona przez odpowiednią osobę. Zatem, kto może wyrazić zgodę na udzielenie świadczenia zdrowotnego?

Pacjent, pełnoletni, posiadający pełną zdolności do czynności prawnych oraz faktycznie zdolny do świadomego wyrażania zgody, ma prawo do wyrażenia zgody na przeprowadzenie badania lub udzielenie innych świadczeń zdrowotnych przez lekarza.

Natomiast w sytuacji, w której pełnoletni pacjent, mający pełną zdolność do czynności, nie jest w stanie samodzielnie wyrazić zgody (np. ze względu na stan nieprzytomności), wówczas lekarz powinien wystąpić do sądu o zezwolenie na podjęcie czynności medycznej. Przy czym, opiekun faktyczny może wyrazić zgodę tylko w odniesieniu do badania.

Z kolei, gdy pacjentem jest osoba małoletnia, zgodę na: przeprowadzenie badania, udzielenie innych świadczeń zdrowotnych, zabiegów operacyjnych albo zastosowanie metody leczenia lub diagnostyki stwarzającej podwyższone ryzyko, wyraża wyłącznie przedstawiciel ustawowy. A w przypadku braku przedstawiciela ustawowego prawo to, w odniesieniu do badania, może wykonać opiekun faktyczny. Należy zwrócić szczególną uwagę na ograniczony zakres rzeczowy zgody wyrażanej przez opiekuna faktycznego małoletniego. Czyli opiekun faktyczny może wyrazić zgodę jedynie na wykonanie badania u małoletniego.

A co w sytuacji, w której dziecko nie ma opiekuna faktycznego lub przedstawiciela ustawowego? Lub nie można się z nimi skontaktować? Takie przypadki nie stanowią przeszkody do przeprowadzenia badania. Ale jeśli dziecku miałoby zostać udzielone inne świadczenie (zabieg operacyjny, metoda leczenia lub diagnostyki stwarzające podwyższone ryzyko), będzie konieczne uzyskanie zgody sądu opiekuńczego.

Jeśli z kolei pacjentem jest osoba małoletnia, która ukończyła 16 lat, wówczas ma ona również prawo do wyrażenia zgody na przeprowadzenie interwencji medycznej. W takiej sytuacji mamy do czynienia z tzw. zgodą kumulatywną, tj. małoletniego oraz jego przedstawiciela ustawowego (opiekuna faktycznego w odniesieniu do badania).

Ponadto, małoletni, który ukończył 16 lat, jest uprawniony do wyrażenia sprzeciwu wobec świadczenia zdrowotnego pomimo zgody przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego. Możliwa jest również sytuacja odwrotna, gdy pacjent małoletni (który ukończył 16 lat), wyraża zgodę na podjęcie czynności medycznych, którym sprzeciwia się przedstawiciel ustawowy. W przypadku takich rozbieżności, decyzję podejmuje sąd. Mamy wówczas do czynienia z tzw. przełamaniem sprzeciwu.

Kolejną grupą pacjentów są osoby ubezwłasnowolnione całkowicie lub niezdolne do świadomego wyrażenia zgody. Ich przedstawiciel ustawowy ma prawo do wyrażenia zgody na przeprowadzenie interwencji medycznej (badanie, inne świadczenie zdrowotne, zabieg operacyjny, zastosowanie metody leczenia lub diagnostyki stwarzające podwyższone ryzyko). Jednak należy mieć na uwadze to, że osoba ubezwłasnowolniona (całkowicie, częściowo) oraz pacjent chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym rozeznaniem, ma prawo do wyrażenia sprzeciwu co do udzielenia świadczenia zdrowotnego, pomimo zgody przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego. W takim przypadku wymagane jest zezwolenie sądu opiekuńczego. Jednocześnie warto odnotować rozbieżność pomiędzy zapisami ustawy o prawach pacjenta i ustawy lekarskiej w odniesieniu do zgody wyrażanej przez pacjenta ubezwłasnowolnionego częściowo. Tym niemniej, w doktrynie przyjmuje się, że konieczna jest zgoda tej osoby na wykonanie badania lub udzielenie innych świadczeń zdrowotnych.  Natomiast, aby przeprowadzić zabieg operacyjny lub zastosować metodę leczenia lub diagnostykę stwarzające podwyższone ryzyko, konieczna jest zgoda przedstawiciela ustawowego.

Jednocześnie trzeba podkreślić, że wskazane powyżej sytuacje, w których lekarz ma obowiązek uzyskania zgody sądu opiekuńczego nie dotyczą przypadków, w których pacjent wymaga niezwłocznej pomocy lekarskiej, a zwłoka groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. W takim przypadku lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego lekarza, w miarę możliwości tej samej specjalności. O wykonywanych czynnościach lekarz niezwłocznie zawiadamia przedstawiciela ustawowego, opiekuna faktycznego lub sąd opiekuńczy. Ponadto, lekarz odnotowuje powyższe w dokumentacji medycznej pacjenta

Rejestracja zbioru danych osobowych w GIODO (ponownie)

personal-358065_1920W ostatnim czasie Klienci poinformowali mnie o korespondencji, którą otrzymali od jednej z Kancelarii, wzywającej do zgłoszenia zbioru danych osobowych do rejestracji Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych (GIODO).

W związku z tym, że sytuacje takie powtarzają się co jakiś czas, poniżej pokrótce wyjaśnię, co mówią przepisy na ten temat.

Rzeczywiście, zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych, administrator danych jest zobowiązany zgłosić zbiór danych do rejestracji GIODO. Jednak, jest to zasada, od której ustawa przewiduje liczne wyjątki. Poniżej wspomnę, tylko o tych, które mogą Państwa zainteresować. Z obowiązku rejestracji zbioru danych zwolnieni są administratorzy danych:

  • przetwarzanych w związku z zatrudnieniem u nich, świadczeniem im usług na podstawie umów cywilnoprawnych, a także dotyczących osób u nich zrzeszonych lub uczących się – wyjątek ten dotyczy osób aktualnie zatrudnionych, a także byłych pracowników. Warto zaznaczyć, że dla wspomnianego wyjątku nie ma znaczenia podstawa prawna zatrudnienia, czy współpracy.
  • dotyczących osób korzystających z ich usług medycznych – więcej o zwolnieniu z obowiązku zgłoszenia zbioru danych do GIODO przez podmioty wykonujące działalność leczniczą pisałam tutaj.
  • przetwarzanych wyłącznie w celu wystawienia faktury, rachunku lub prowadzenia sprawozdawczości finansowej – w przypadku tego zwolnienia należy pamiętać, że jeśli dane przetwarzane w celu wystawienia faktury, będą wykorzystywane również w innych celach, np. marketingowych, wówczas zbiory te powinny zostać zgłoszone do rejestracji GIODO.
  • powszechnie dostępnych – zgodnie z informacją GIODO dotyczącą tego wyjątku: w przypadku udostępniania nieograniczonemu kręgowi podmiotów, w sieci internet, wszystkich danych przetwarzanych w zbiorze, administrator danych nie jest zobowiązany do zgłoszenia tego zbioru do rejestracji Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych, stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o ochronie danych osobowych. (http://www.giodo.gov.pl,
  • przetwarzanych w zakresie drobnych bieżących spraw życia codziennego.
  • przetwarzanych w zbiorach, które nie są prowadzone z wykorzystaniem systemów informatycznych, z wyjątkiem zbiorów zawierających dane wrażliwe – należy pamiętać, że wskazany wyjątek od ogólnej zasady dotyczy tylko sytuacji, w której, dane są przetwarzane ręcznie oraz dotyczą tzw. danych zwykłych, a nie danych wrażliwych (danymi wrażliwymi są np. dane ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową, jak również danych o stanie zdrowia, kodzie genetycznym, nałogach lub życiu seksualnym.

Zatem, należy z rozwagą i spokojem podchodzić do otrzymywanych e–maili wzywających do czegokolwiek.

W związku z tym, że temat ochrony danych osobowych nie jest łatwy, pojawiają się liczne wątpliwości dotyczące interpretacji przepisów regulujących tę kwestię. Stąd jeżeli nie są Państwo pewni, czy w ogóle mają do czynienia z danymi, a jeśli tak, to, czy przetwarzają Państwo dane wrażliwe, czy zwykłe, zapraszam do kontaktu. Wówczas rozwieję Państwa wszystkie wątpliwości.

Zmiany, zmiany, zmiany…zmiany w ustawie o działalności leczniczej

Jako, żedocument-428331_1920 czas urlopów się zakończył, wszyscy wracają do obowiązków służbowych, warto wspomnieć o zmianach w ustawie o działalności leczniczej. Tym bardziej, że zmiany te uchylają niektóre z obowiązków, które ciążyły na adresatach wspomnianej ustawy.

Od dnia 15 lipca 2016 r. podmiot, który zamierza wykonywać działalność leczniczą nie jest zobowiązany do uzyskania decyzji Państwowej Inspekcji Sanitarnej o spełnieniu przez pomieszczenia i urządzenia odpowiednich wymagań w zależności od rodzaju wykonywanej działalności oaz zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych. W związku z tym, konieczne jest jedynie złożenie oświadczenia o prawdziwości i kompletności danych wskazanych we wniosku o wpis do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą.

Kolejna zmiana dotyczy zniesienia obowiązku przekazywania organowi prowadzącemu rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą, dokumentów ubezpieczenia, tj. kopii polis OC. Istotne jest to, że wskazana zmiana dotyczy zarówno podmiotów nowo powstających, jak i tych, które już funkcjonują na rynku w przypadku zawarcia przez nie umowy ubezpieczenia na kolejny okres.

W dniem 15 lipca 2016 r. uchylono również obowiązek przekazywania Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz organom samorządu zawodów medycznych informacji o liczbie osób, które wykonują zawód medyczny na podstawie umów cywilnoprawnych albo jako praktykę zawodową, z którą podmiot leczniczy zawarł umowę cywilnoprawną.

O pozostałych zmianach już wkrótce.

Forum Menadżerów Służby Zdrowia – zaproszenie

20160524_091544_HDRZapraszam wszystkich do Gdańska, gdzie 16 czerwca, odbędzie się Forum Menadżerów Służby Zdrowia. Wygłoszę na nim wykład na temat Zasad udostępniania dokumentacji medycznej. Omówię m. in. najczęściej występujące nieprawidłowości w procedurze realizacji prawa pacjenta do dokumentacji medycznej. Serdecznie zapraszam.

Więcej informacji na temat konferencji (http://mcbkonferencje.pl/konferencje;119;1).

Dostępne testy i pytania testowe z LEK, LDEK i PES?

EgzaminWczoraj, tj. 07 czerwca 2016 r., zapadł wyrok Trybunału Konstytucyjnego, który, jak sądzę, zainteresuje młodych lekarzy i lekarzy dentystów przygotowujących się do Lekarskiego Egzaminu Końcowego (LEK), Lekarsko – Dentystycznego Egzaminu Końcowego (LDEK) oraz Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego (PES).

Jak zapewnie wiedzą wszyscy zainteresowani, zgodnie z przepisami ustawy z dnia
05 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (zwanej ustawą lekarską), testy, pytania testowe i zadania testowe nie podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Czyli osoby przygotowujące się do ww. egzaminów nie mogą korzystać z testów i zadań egzaminacyjnych, które były na poprzednich egzaminach.

Wobec wskazanego zapisu ustawy lekarskiej, Naczelna Rada Lekarska złożyła wniosek do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z konstytucją art. 14 a ust. 11 i art. 16 r
ust. 12 zdanie 2 ustawy lekarskiej. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnej Rady lekarskiej, przepisy ustawy, które uniemożliwiają lekarzom przystępującym do LEK, LDEK i PES, zapoznanie się z testami i pytaniami wykorzystanymi w trakcie egzaminów, które już się odbyły, są niezgodne z Konstytucją. Zdaniem Naczelnej Rady Lekarskiej, obowiązujące zapisy ustawy ograniczają możliwość przygotowania się do egzaminów, a także możliwość sprawowania kontroli nad jakością pytań i sposobem sprawdzania wiedzy oraz  umiejętności koniecznych do wykonywania zawodu lekarza bądź do pełnienia obowiązków specjalisty.

W wyroku z dnia 07.06.2016 r. Trybunał podzielił stanowisko Naczelnej Rady Lekarskiej. Trybunał orzekł bowiem, że publiczny dostęp do testów z egzaminów, które już się odbyły, nie wkracza w wolności i prawa innych osób i podmiotów gospodarczych, nie zagraża też porządkowi publicznemu, bezpieczeństwu lub ważnemu interesowi gospodarczemu państwa (wyrok TK z dnia 07.06.2016 r., K 8/15). Zdaniem Trybunału testy PES, LEK i LDEK, jako informacja wytworzona przez organ publiczny, są objęte zakresem prawa do informacji publicznej. Należy je traktować jako dokumenty, o których mowa w art. 61 ust. 2 konstytucji.

Zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Zatem, nie pozostaje mi nic innego, jak tylko życzyć powodzenia podczas egzaminów.

Rzecznik Praw Lekarza

RzecznikLekarzu, lekarzu dentysto, czy wiesz, że przy Naczelnej Izbie Lekarskiej funkcjonuje Rzecznik Praw Lekarza?

Niedawno, udzielając porady prawnej jednemu z lekarzy, wspomniałam o instytucji Rzecznika Praw Lekarza działającego przy Naczelnej Izbie Lekarskiej. W związku z jego rekcją, którym było wielkie zdziwienie, postanowiłam napisać niniejszy wpis.

Otóż, rzeczywiście, przy Naczelnej Izbie Lekarskiej został powołany Rzecznik Praw Lekarza, którego podstawowym zadaniem jest występowanie w obronie godności zawodu lekarza i obrona zbiorowych interesów lekarzy oraz koordynowanie wspólnych działań pełnomocników do spraw zdrowia lekarzy i lekarzy dentystów powołanych przez okręgowe rady lekarskie.

Funkcję Rzecznika Praw Pacjentów w latach 2014-2017 pełni dr n. med. Zbigniew Brzezin.

Z kolei, interwencję w sprawie indywidualnego lekarza może podjąć Rzecznik Praw Lekarza powołany przy okręgowej izbie lekarskiej. Przykładowo przy Wielkopolskiej Izbie Lekarskiej na stanowisko rzecznika został powołany dr n. med. Sławomir Smól.

Zatem, tak, jak często przypominam swoim rozmówcom – lekarzom, że nie tylko pacjenci mają swoje prawa, lekarze również je mają. Tak samo, jest z instytucją rzecznika, na rzecz lekarzy działa Rzecznik Praw Lekarzy.

Czy podmiot leczniczy ma obowiązek udostępnienia pacjentowi oryginały dokumentacji medycznej?

medical-781422_1280W nawiązaniu do wpisu pt. W jaki sposób lekarz i lekarz dentysta powinien realizować prawo pacjenta do dokumentacji medycznej?  przytoczę najnowsze orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2016 r.

Sprawa dotyczy kwestii udostępniania oryginałów dokumentacji medycznej pacjentowi. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia dokumentację medyczną pacjentowi (…). Zatem, w pierwszej kolejności należy podkreślić, że pacjentowi przysługuje prawo dostępu do dokumentacji medycznej. Następną kwestią jest sposób realizacji wskazanego prawa.

Odpowiedzi należy szukać w ww. ustawie o prawach pacjenta. Zgodnie z nią dokumentacja medyczna jest udostępniana:

  • do wglądu (w siedzibie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych);
  • poprzez sporządzenie jej wyciągów, odpisów, kopii lub wydruków;
  • poprzez wydanie oryginału za pokwitowaniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu, jeżeli uprawniony organ lub podmiot żąda udostępnienia oryginałów tej dokumentacji;

O ile, w praktyce raczej nie zdarzają się problemy dotyczące udostępniania pacjentowi dokumentacji medycznej poprzez sporządzanie jej wyciągów, odpisów, kopii lub wydruków, to pacjenci niejednokrotnie spotykają się  z odmową udostępnienia im dokumentacji poprzez wydanie oryginału.

Będąc na jednej z konferencji z udziałem przedstawicieli podmiotów leczniczych, spotkałam się ze stanowczym stanowiskiem odmowy wydawania oryginałów dokumentacji medycznej (za pokwitowaniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu).

W dniu 19 kwietnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok, w którym wprost wskazał, że pacjenci mają prawo do oryginałów dokumentacji medycznej, a praktyki, polegające na odmowie udostępniania oryginałów dokumentacji medycznej, naruszają zbiorowe prawa pacjentów. Tym samym NSA poparł stanowisko reprezentowane przez Rzecznika Prawa Pacjentów.

W tej sytuacji podmioty lecznicze uzyskały wyraźną wskazówkę, jak należy postępować w przypadku wniosku pacjenta o udostępnienie dokumentacji medycznej poprzez wydanie jej oryginału.

Zakres przekazywanych zbiorów danych osobowych do GIODO

documents-158461_1280Dotarły do mnie informacje dotyczące e-maili wysyłanych przez jedno ze stowarzyszeń do przedsiębiorców (głównie sklepów internetowych, ale również podmiotów leczniczych) informujących m. in. o konieczności rejestracji stron internetowych do GIODO oraz karach finansowych za niedopełnienie ww. obowiązku.
W związku z tym, że informacje podawane przez stowarzyszenie są nieścisłe i niepełne, proszę o szczególną uwagę i rozwagę.

Jeśli ktoś z Państwa otrzymał podobną wiadomość, która go zaniepokoiła oraz nie ma pewności co do konieczności dokonywania odpowiednich zgłoszeń do GIODO, proszę o kontakt telefoniczny lub e-mailowy. Z przyjemnością odpowiem na Państwa pytania oraz rozwieję wszelkie wątpliwości związane z ochroną danych osobowych.

Kolorowych Świąt

2015_12_przygocka_e_kartka

Radosnych i Spokojnych, pełnych ciepła i nadziei Świąt Bożego Narodzenia oraz wszelkiej pomyślności, osiągnięcia sukcesów i cierpliwości i wytrwałości w realizacji planów oraz owocnej współpracy w nadchodzącym 2016 roku

życzy

Anna Przygocka