„Prawnicy dla Pacjentów i Lekarzy” – IV Kongres Prawników Wielkopolski

27 lutego br., w siedzibie Sądu Okręgowego w Poznaniu odbędzie się Czwarty Kongres Prawników Wielkopolski, pn. „Prawnicy dla Pacjentów i Lekarzy”. Kongres jest podsumowanie prac, które rozpoczęły się na przełomie roku 2016 i 2017.Miałam okazję uczestniczyć w pracach zespołu, który pod kierownictwem prof. Haberko analizował kwestię zgody pacjentów oraz ich przedstawicieli ustawowych.
Podczas konferencji zostaną przedstawione wyniki prac zespołów merytorycznych. Zatem zapowiada się niezwykle ciekawe wydarzenie.

Szczegółowy program do pobrania tutaj.

Wakacje … czyli NFZ a wyjazdy zagraniczne.

Choć ferie zimowe się skończyły w większości województw (wyjątek stanowią województwa: dolnośląskie, mazowieckie, opolskie, pomorskie, śląskie, zachodniopomorskie) a do wakacji letnich pozostało jeszcze trochę czasu, warto wspomnieć o nowym zarządzeniu Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 13 lutego 2017 r. w sprawie okresu ważności oraz trybu wydawania Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego wydawanej w związku z pobytem czasowym w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim UE/EFTA. Ma ono praktyczne znaczenie dla osób wyjeżdżających za granicę.

W nowym zarządzeniu przedłużony został okres, na który są wydawane EKUZ (Europejskie Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego). Obecnie wynosi on 12 miesięcy (wcześniej 6 miesięcy) dla wnioskodawców wyjeżdżających w związku z pobytem czasowym, który nie jest związany z wykonywaniem pracy na terenie innego państwa (innego niż RP) członkowskiego UE/EFTA, których obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego uważa się za spełniony zgodnie z ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, którzy są m. in. osobami prowadzącymi pozarolniczą i rolniczą działalność gospodarczą, są pracownikami, osobami duchownymi, członkami rolniczych spółdzielni produkcyjnych, spółdzielni kółek rolniczych lub członkami ich rodzin, żołnierzami, policjantami, funkcjonariuszami ABW, CBA, posłami, czy senatorami oraz sędziami, prokuratorami i ławnikami, studentami zgłoszonymi do ubezpieczenia zdrowotnego przez uczelnię, czy osobami będącym członkami rodziny ubezpieczonego zgłoszonymi do ubezpieczenia zdrowotnego.

Nie zmieniły się przepisy dotyczące EKUZ w odniesieniu do:

  • osób pobierających świadczenie emerytalne (EKUZ wydawana jest na okres 5 lat),
  • osób bezrobotnych (EKUZ wydawana jest na okres 2 miesięcy),
  • osób nieubezpieczonych posiadających prawo do świadczeń na gruncie przepisów krajowych (EKUZ wydawana jest na okres 2 miesięcy).

Kontrole GIODO w przychodniach i poradniach lekarskich

Kontrole GIODO w 2017 r. – warto zwrócić uwagę na zakres podmiotów objętych planowanymi kontrolami.

Wśród zaplanowanych na 2017 rok kontroli sektorowych GIOGO znalazły się m. in. przychodnie i poradnie lekarskie (publiczne i niepubliczne).

Podmioty te będą kontrolowane w zakresie przetwarzania danych osobowych w związku z rejestracją pacjentów. Jak wskazano na stronie internetowej Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, „pod lupą” kontrolerów znajdą się głównie sytuacje mające miejsce podczas rejestracji pacjentów w placówkach, a w szczególności konieczność podawania przez pacjentów, w obecności innych osób, danych osobowych wymaganych podczas rejestracji oraz na zastosowane środki techniczne i organizacyjne w celu ich zabezpieczenia.

Ponadto, przychodnie i poradnie lekarskie zostaną objęte w 2017 r. procedurą przewidzianą w art. 19 b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Tzn. GIODO zwróci się do administratorów bezpieczeństwa informacji (ABI) powołanych w tych podmiotach i wpisanych do rejestru ABI, o dokonanie sprawdzeń zgodności przetwarzania danych osobowych z przepisami o ochronie danych osobowych.

 

System resortowych kodów identyfikacyjnych … jak właściwie oznaczyć podmiot udzielający świadczenia zdrowotne

Na jednej z konferencji dedykowanej lekarzom oraz menedżerom służby zdrowia, na której miałam okazję przedstawić temat dotyczący najczęściej popełnianych błędów przy tworzeniu oraz udostępnianiu dokumentacji medycznej (DOKUMENTACJA MEDYCZNA – zasady tworzenia i udostępniania – najczęstsze błędy), jedna z uczestniczek zapytała o to, które z części systemu resortowych kodów identyfikacyjnych podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych należy umieszczać w dokumentacji jako oznaczenie tego podmiotu. Wątpliwość pojawiła się w związku z kontrolą jednego z podmiotów, podczas której kontrolerzy zakwestionowali ujawnione kody wskazując konieczność umieszczenia innych kodów.

Odpowiadając na ww. pytanie, należy posiłkować się zapisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (zwanego dalej rozporządzeniem). Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 1) oraz § 11 tego rozporządzenia dokumentacja indywidualna oraz dokumentacja zbiorcza, jeżeli przepisy rozporządzenia nie stanowią inaczej, zawiera oznaczenie podmiotu:

  1. a) nazwę podmiotu,
  2. b) kod resortowy, stanowiący część I systemu resortowych kodów identyfikacyjnych,
  3. c) nazwę przedsiębiorstwa podmiotu – w przypadku podmiotu leczniczego,
  4. d) nazwę jednostki organizacyjnej oraz jej kod resortowy stanowiący część V systemu resortowych kodów identyfikacyjnych – w przypadku podmiotu leczniczego, w którego strukturze organizacyjnej wyodrębniono jednostki organizacyjne,
  5. e) nazwę komórki organizacyjnej, w której udzielono świadczeń zdrowotnych, oraz jej kod resortowy stanowiący część VII systemu resortowych kodów identyfikacyjnych – w przypadku podmiotu leczniczego, w którego strukturze organizacyjnej wyodrębniono komórki organizacyjne,
  6. f) adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych; (…).

Zacytowany fragment wskazuje, jakie części systemu resortowych kodów identyfikacyjnych należy umieszczać celem oznaczenia podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na to, że przepisy ww. rozporządzenia mogą zawierać jeszcze inne wymogi, które winna spełniać dokumentacja medyczna. Przykładowo, zgodnie z § 16 ust. 1 ww. rozporządzenia Historia choroby, w części dotyczącej przyjęcia pacjenta do szpitala, zawiera dane określone w § 10 ust. 1 pkt 1-4 oraz:

1) numer w księdze głównej przyjęć i wypisów, pod którym dokonano wpisu o przyjęciu pacjenta do szpitala;

2) numer w księdze chorych oddziału, pod którym dokonano wpisu o przyjęciu pacjenta;

3) tryb przyjęcia;

4) datę przyjęcia pacjenta do szpitala, ze wskazaniem roku, miesiąca, dnia oraz godziny i minuty w systemie 24-godzinnym;

5) istotne dane z wywiadu lekarskiego i badania przedmiotowego przy przyjęciu pacjenta do szpitala oraz ewentualnych obserwacji, wyniki badań dodatkowych i dane o postępowaniu lekarskim przy przyjęciu do szpitala oraz uzasadnienie przyjęcia;

6) rozpoznanie wstępne ustalone przez lekarza przyjmującego;

7) oznaczenie lekarza przyjmującego, zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 3.

Zatem ustawodawca szczegółowo wskazał, co powinna zawierać historia choroby w części dotyczącej przyjęcia pacjenta do szpitala. Jednakże nie zawarto tam dodatkowych wymogów dotyczących oznaczenia podmiotu udzielającego świadczeń.

Inny przykład uszczegółowienia zapisów dotyczących zawartości dokumentacji medycznej stanowi § 27 rozporządzenia. Podmiot leczniczy prowadzący szpital winien sporządzać oraz prowadzić dokumentację zbiorczą  w formie m. in. księgi głównej przyjęć i wypisów. Ta powinna zawierać m. in. oznaczenie podmiotu, o którym była mowa powyżej (zgodnie z §ust. 1 pkt 1), ale również kody resortowe komórek organizacyjnych, w których pacjent przebywał.

Przy okazji warto zwrócić uwagę na to, że skierowanie na badanie diagnostyczne, konsultację lub leczenie również winno zawierać m. in. oznaczenie podmiotu wystawiającego skierowanie zgodnie z zacytowanym powyżej § 10 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia. Ponadto, w przypadku skierowania na badanie diagnostyczne, konsultację lub leczenie, finansowane ze środków publicznych, wystawionego w postaci papierowej, oznaczenie podmiotu wystawiającego skierowanie powinno zawierać dodatkowo kod identyfikacyjny stanowiący część VIII systemu resortowych kodów identyfikacyjnych, jeżeli został nadany.

Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej a Centralna Ewidencja Działalności Gospodarczej i Firm… czyli jak nie dać się naciągnąć.

Pod koniec roku wielu przedsiębiorców zarejestrowanych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: CEIDG) otrzymało pismo o konieczności uregulowania fakultatywnej opłaty rejestracyjnej za ogłoszenie wpisu w Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej i Firm (dalej: CEDGF). Opłata nie mała, bo w wysokości 295 zł. Byłam jednym z tych przedsiębiorców.

Różnica pomiędzy CEIDG a CEDGF polega na tym, że pierwszy z rejestrów prowadzony jest przez Ministra Rozwoju i Finansów, a wpisy w nim dokonywane są bezpłatne. Drugi z rejestrów nie jest rejestrem publicznym, a za wpisy trzeba płacić. Jednocześnie należy pamiętać, że nie ma obowiązku rejestracji w CEDGF. Dlatego nie ma potrzeby dokonywania opłaty w wysokości 295 zł.

W piśmie wysyłanym przez CEDGF była również informacja o konsekwencjach braku zapłaty ww. kwoty. Zgodnie z nim, niedokonanie płatności spowoduje brak wpisu do Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej i Firm. Tak, jak wspomniałam wyżej, w związku z tym, że rejestr prowadzony przez CEGDF nie jest publiczny, brak w nim wpisu przedsiębiorcy, nie rodzi  dla niego żadnych skutków.

Warto jeszcze zwrócić uwagę na termin płatności wskazany w wysyłanych pismach. W tym, które otrzymałam w dniu 31 grudnia 2016 r., termin płatności został wskazany na dzień 04 stycznia 2017 r. Z pewnością tak krótki termin skłania do nieprzemyślanego dokonania zapłaty.

W związku z tym, warto uważnie czytać przychodzącą korespondencję, aby nie dać się naciągnąć już na samym początku Nowego Roku.

Obowiązywanie tajemnicy lekarskiej po śmierci pacjenta

top-secret-1076813_1920Obowiązek zachowania tajemnicy lekarskiej jest jednym z podstawowych obowiązków lekarza. Ale czy na pewno nadal tak jest w świetle obowiązujących regulacji? Istotne zmiany zaszły w ostatnim czasie w zakresie obowiązywania tajemnicy lekarskiej po śmierci pacjenta.

Zmiana przepisów nastąpiła w dniu 10 czerwca 2016 r. (wejście w życie w dniu 5 sierpnia 2016 r.)., nowe brzemiennie uzyskały:

– art. 14 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 06.11.2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (zwanej dalej ustawą o prawach pacjenta);

– art. 40 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 05.12.1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (zwanej dalej ustawą lekarską).

Zgodnie z dotychczasową treścią przepisów ww. ustaw oraz Kodeksu Etyki Lekarskiej, lekarz był zobowiązany do zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu. Lekarz był związany tajemnicą lekarską również po śmierci pacjenta.

Zgodnie z nowymi przepisami, lekarz jest związany tajemnicą również po śmierci pacjenta, chyba że zgodę na ujawnienie tajemnicy wyrazi osoba bliska. Ponadto osoba bliska wyrażająca zgodę na ujawnienie tajemnicy może określić zakres jej ujawnienia. Zwolnienia z tajemnicy lekarskiej nie stosuje się, jeśli ujawnieniu tajemnicy sprzeciwi się inna osoba bliska.

Przy czym termin osoby bliskiej należy interpretować zgodnie ustawą o prawach pacjenta. Zatem osobą bliską jest małżonek, krewny lub powinowaty do drugiego stopnia w linii prostej, przedstawiciel ustawowy, osoba pozostającą we wspólnym pożyciu lub osoba wskazana przez pacjenta.

Zgodnie ze stanowiskiem ustawodawcy poprzednie przepisy zbyt szeroko ujmowały zakres tajemnicy lekarskiej. Uniemożliwiało to, zdaniem prawodawcy, osobom najbliższym, wobec zmarłego pacjenta, dochodzenie roszczeń lub odpowiedzialności wobec osób, które mogły przyczynić się do śmierci pacjenta.

Już na etapie prac sejmowych środowisko lekarskie ostro krytykowało proponowane zmiany przepisów. Istotna rozbieżność stanowisk pomiędzy ustawodawcą a Naczelną Radą Lekarska dotyczyła m. in. tego, kto powinien być dysponentem tajemnicy po śmierci pacjenta.

Zgodnie z ideą prezentowaną przez pomysłodawców zmian, dysponentem tej tajemnicy po śmierci pacjenta powinny być osoby najbliższe pacjentowi, które łączył z pacjentem węzeł szczególnego zaufania, tak aby nie zostały naruszone w sposób nieuzasadniony dobra osobiste pacjenta.

Natomiast według Naczelnej Rady Lekarskiej zmienione przepisy dają nieograniczony dostęp osób bliskich do informacji, które dotychczas były chronione tajemnicą lekarską. Przy czym lekarze zwracają szczególną uwagę na to, że często pacjenci chcą utrzymać w tajemnicy informacje o swoim stanie zdrowia właśnie przed członkami swoich rodzin. Dlatego, zgodnie ze stanowiskiem NRL, dysponentem informacji chronionych jest i powinien być pacjent, który ma możliwość wskazania osób uprawnionych do dostępu do informacji dotyczących jego stanu zdrowia tak za życia, jak i na wypadek śmierci.

Poza samą istotą tajemnicy lekarskiej po śmierci pacjenta, na uwagę zasługuje również to, że nowe przepisy nie regulują szeregu ważnych kwestii dotyczących ograniczenia ów tajemnicy po śmierci pacjenta, takich m. in. jak:

  • formy wyrażenia zgody przez osobę bliską na ujawnienie tajemnicy lekarskiej;
  • terminu na wyrażenie zgody;
  • możliwości odwołania zgody;
  • formy wyrażenia sprzeciwu przez inną osobę bliską na ujawnienie tajemnicy lekarskiej;
  • terminu na wyrażenie sprzeciwu;
  • zakresu sprzeciwu
  • ewentualnego obowiązku lekarza poszukiwania innych osób bliskich zmarłego, aby mogły wyrazić sprzeciw wobec ujawnienia tajemnicy lekarskiej lub innych form informowania osób bliskich o okoliczności ujawnienia tajemnicy lekarskiej;
  • możliwości wyrażenia przez pacjenta za życia woli, aby nikomu z jego osób bliskich nie wyjawić informacji chronionych tajemnicą lekarską.

Z uwagi na wskazany powyżej sprzeciw środowiska lekarskiego wobec zmienionych przepisów, oraz niejasności i niekompletności nowych regulacji, w dniu 28 października 2016 r. Prezes Naczelnej Rady Lekarskiej Maciej Hamankiewicz, złożył do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o zbadanie zgodności z Konstytucją przepisów ograniczających ochronę tajemnicy lekarskiej oraz uniemożliwiających pacjentowi decydowanie o osobach uprawnionych do dostępu do tajemnicy lekarskiej po jego śmierci.

Zatem, pozostaje nam czekać na rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego. A tymczasem, zarówno przed lekarzami, jak i samymi pacjentami, pozostaje sporo niejasności, które w praktyce mogą nastręczać wiele trudności.

 

Oświadczenia składane przez pacjentów

contract-1464917_1920

Oświadczenia składane przez pacjenta

Chociaż przepisy przewidujące dołączanie do dokumentacji medycznej oświadczeń pacjentów`obowiązują już od dłuższego czasu, lekarze nadal ich nie pobierają od swoich pacjentów.

Dla przypomnienia, już 21 grudnia 2010 r. Minister Zdrowia wydał rozporządzenie w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania. Obecnie obowiązujące przepisy zostały wydane niecały rok temu. W dniu 9 listopada 2015 r. Minister Zdrowia wydał bowiem rozporządzenie w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania.

Zgodnie §  8 ww. rozporządzenia w dokumentacji indywidualnej wewnętrznej zamieszcza się lub dołącza do niej:

1) oświadczenie pacjenta o upoważnieniu do uzyskiwania informacji o jego stanie zdrowia i udzielonych świadczeniach zdrowotnych, ze wskazaniem imienia i nazwiska osoby upoważnionej oraz danych umożliwiających kontakt z tą osobą;

2) oświadczenie pacjenta o upoważnieniu do uzyskiwania dokumentacji, ze wskazaniem imienia i nazwiska osoby upoważnionej;

3) oświadczenie pacjenta o wyrażeniu zgody albo zezwolenie sądu opiekuńczego na przeprowadzenie badania lub udzielenie innego świadczenia zdrowotnego.

Z kolei zgoda, o której jest mowa powyżej powinna zostać wyrażona zgodnie z przepisami ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (zwanej dalej: ustawą o prawach pacjenta) oraz ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty (zwanej dalej: ustawą lekarską). Zgodnie z ustawą o prawach pacjenta, pacjent ma prawo do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych lub odmowy takiej zgody, po uzyskaniu informacji (…). Należy w tym miejscu podkreślić, że powinniśmy mieć do czynienia ze zgodą pacjenta należycie poinformowanego. Czyli pacjent powinien podjąć decyzję co do interwencji medycznej dopiero po uzyskaniu rzetelnej i  pełnej informacji, udzielonej w przystępny sposób. Zgoda lub jej brak powinna być udzielona dobrowolnie.

Poza tym, zgoda powinna zostać wyrażona przez odpowiednią osobę. Zatem, kto może wyrazić zgodę na udzielenie świadczenia zdrowotnego?

Pacjent, pełnoletni, posiadający pełną zdolności do czynności prawnych oraz faktycznie zdolny do świadomego wyrażania zgody, ma prawo do wyrażenia zgody na przeprowadzenie badania lub udzielenie innych świadczeń zdrowotnych przez lekarza.

Natomiast w sytuacji, w której pełnoletni pacjent, mający pełną zdolność do czynności, nie jest w stanie samodzielnie wyrazić zgody (np. ze względu na stan nieprzytomności), wówczas lekarz powinien wystąpić do sądu o zezwolenie na podjęcie czynności medycznej. Przy czym, opiekun faktyczny może wyrazić zgodę tylko w odniesieniu do badania.

Z kolei, gdy pacjentem jest osoba małoletnia, zgodę na: przeprowadzenie badania, udzielenie innych świadczeń zdrowotnych, zabiegów operacyjnych albo zastosowanie metody leczenia lub diagnostyki stwarzającej podwyższone ryzyko, wyraża wyłącznie przedstawiciel ustawowy. A w przypadku braku przedstawiciela ustawowego prawo to, w odniesieniu do badania, może wykonać opiekun faktyczny. Należy zwrócić szczególną uwagę na ograniczony zakres rzeczowy zgody wyrażanej przez opiekuna faktycznego małoletniego. Czyli opiekun faktyczny może wyrazić zgodę jedynie na wykonanie badania u małoletniego.

A co w sytuacji, w której dziecko nie ma opiekuna faktycznego lub przedstawiciela ustawowego? Lub nie można się z nimi skontaktować? Takie przypadki nie stanowią przeszkody do przeprowadzenia badania. Ale jeśli dziecku miałoby zostać udzielone inne świadczenie (zabieg operacyjny, metoda leczenia lub diagnostyki stwarzające podwyższone ryzyko), będzie konieczne uzyskanie zgody sądu opiekuńczego.

Jeśli z kolei pacjentem jest osoba małoletnia, która ukończyła 16 lat, wówczas ma ona również prawo do wyrażenia zgody na przeprowadzenie interwencji medycznej. W takiej sytuacji mamy do czynienia z tzw. zgodą kumulatywną, tj. małoletniego oraz jego przedstawiciela ustawowego (opiekuna faktycznego w odniesieniu do badania).

Ponadto, małoletni, który ukończył 16 lat, jest uprawniony do wyrażenia sprzeciwu wobec świadczenia zdrowotnego pomimo zgody przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego. Możliwa jest również sytuacja odwrotna, gdy pacjent małoletni (który ukończył 16 lat), wyraża zgodę na podjęcie czynności medycznych, którym sprzeciwia się przedstawiciel ustawowy. W przypadku takich rozbieżności, decyzję podejmuje sąd. Mamy wówczas do czynienia z tzw. przełamaniem sprzeciwu.

Kolejną grupą pacjentów są osoby ubezwłasnowolnione całkowicie lub niezdolne do świadomego wyrażenia zgody. Ich przedstawiciel ustawowy ma prawo do wyrażenia zgody na przeprowadzenie interwencji medycznej (badanie, inne świadczenie zdrowotne, zabieg operacyjny, zastosowanie metody leczenia lub diagnostyki stwarzające podwyższone ryzyko). Jednak należy mieć na uwadze to, że osoba ubezwłasnowolniona (całkowicie, częściowo) oraz pacjent chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym rozeznaniem, ma prawo do wyrażenia sprzeciwu co do udzielenia świadczenia zdrowotnego, pomimo zgody przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego. W takim przypadku wymagane jest zezwolenie sądu opiekuńczego. Jednocześnie warto odnotować rozbieżność pomiędzy zapisami ustawy o prawach pacjenta i ustawy lekarskiej w odniesieniu do zgody wyrażanej przez pacjenta ubezwłasnowolnionego częściowo. Tym niemniej, w doktrynie przyjmuje się, że konieczna jest zgoda tej osoby na wykonanie badania lub udzielenie innych świadczeń zdrowotnych.  Natomiast, aby przeprowadzić zabieg operacyjny lub zastosować metodę leczenia lub diagnostykę stwarzające podwyższone ryzyko, konieczna jest zgoda przedstawiciela ustawowego.

Jednocześnie trzeba podkreślić, że wskazane powyżej sytuacje, w których lekarz ma obowiązek uzyskania zgody sądu opiekuńczego nie dotyczą przypadków, w których pacjent wymaga niezwłocznej pomocy lekarskiej, a zwłoka groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. W takim przypadku lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego lekarza, w miarę możliwości tej samej specjalności. O wykonywanych czynnościach lekarz niezwłocznie zawiadamia przedstawiciela ustawowego, opiekuna faktycznego lub sąd opiekuńczy. Ponadto, lekarz odnotowuje powyższe w dokumentacji medycznej pacjenta

Rejestracja zbioru danych osobowych w GIODO (ponownie)

personal-358065_1920W ostatnim czasie Klienci poinformowali mnie o korespondencji, którą otrzymali od jednej z Kancelarii, wzywającej do zgłoszenia zbioru danych osobowych do rejestracji Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych (GIODO).

W związku z tym, że sytuacje takie powtarzają się co jakiś czas, poniżej pokrótce wyjaśnię, co mówią przepisy na ten temat.

Rzeczywiście, zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych, administrator danych jest zobowiązany zgłosić zbiór danych do rejestracji GIODO. Jednak, jest to zasada, od której ustawa przewiduje liczne wyjątki. Poniżej wspomnę, tylko o tych, które mogą Państwa zainteresować. Z obowiązku rejestracji zbioru danych zwolnieni są administratorzy danych:

  • przetwarzanych w związku z zatrudnieniem u nich, świadczeniem im usług na podstawie umów cywilnoprawnych, a także dotyczących osób u nich zrzeszonych lub uczących się – wyjątek ten dotyczy osób aktualnie zatrudnionych, a także byłych pracowników. Warto zaznaczyć, że dla wspomnianego wyjątku nie ma znaczenia podstawa prawna zatrudnienia, czy współpracy.
  • dotyczących osób korzystających z ich usług medycznych – więcej o zwolnieniu z obowiązku zgłoszenia zbioru danych do GIODO przez podmioty wykonujące działalność leczniczą pisałam tutaj.
  • przetwarzanych wyłącznie w celu wystawienia faktury, rachunku lub prowadzenia sprawozdawczości finansowej – w przypadku tego zwolnienia należy pamiętać, że jeśli dane przetwarzane w celu wystawienia faktury, będą wykorzystywane również w innych celach, np. marketingowych, wówczas zbiory te powinny zostać zgłoszone do rejestracji GIODO.
  • powszechnie dostępnych – zgodnie z informacją GIODO dotyczącą tego wyjątku: w przypadku udostępniania nieograniczonemu kręgowi podmiotów, w sieci internet, wszystkich danych przetwarzanych w zbiorze, administrator danych nie jest zobowiązany do zgłoszenia tego zbioru do rejestracji Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych, stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o ochronie danych osobowych. (http://www.giodo.gov.pl,
  • przetwarzanych w zakresie drobnych bieżących spraw życia codziennego.
  • przetwarzanych w zbiorach, które nie są prowadzone z wykorzystaniem systemów informatycznych, z wyjątkiem zbiorów zawierających dane wrażliwe – należy pamiętać, że wskazany wyjątek od ogólnej zasady dotyczy tylko sytuacji, w której, dane są przetwarzane ręcznie oraz dotyczą tzw. danych zwykłych, a nie danych wrażliwych (danymi wrażliwymi są np. dane ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową, jak również danych o stanie zdrowia, kodzie genetycznym, nałogach lub życiu seksualnym.

Zatem, należy z rozwagą i spokojem podchodzić do otrzymywanych e–maili wzywających do czegokolwiek.

W związku z tym, że temat ochrony danych osobowych nie jest łatwy, pojawiają się liczne wątpliwości dotyczące interpretacji przepisów regulujących tę kwestię. Stąd jeżeli nie są Państwo pewni, czy w ogóle mają do czynienia z danymi, a jeśli tak, to, czy przetwarzają Państwo dane wrażliwe, czy zwykłe, zapraszam do kontaktu. Wówczas rozwieję Państwa wszystkie wątpliwości.

Zmiany, zmiany, zmiany…zmiany w ustawie o działalności leczniczej

Jako, żedocument-428331_1920 czas urlopów się zakończył, wszyscy wracają do obowiązków służbowych, warto wspomnieć o zmianach w ustawie o działalności leczniczej. Tym bardziej, że zmiany te uchylają niektóre z obowiązków, które ciążyły na adresatach wspomnianej ustawy.

Od dnia 15 lipca 2016 r. podmiot, który zamierza wykonywać działalność leczniczą nie jest zobowiązany do uzyskania decyzji Państwowej Inspekcji Sanitarnej o spełnieniu przez pomieszczenia i urządzenia odpowiednich wymagań w zależności od rodzaju wykonywanej działalności oaz zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych. W związku z tym, konieczne jest jedynie złożenie oświadczenia o prawdziwości i kompletności danych wskazanych we wniosku o wpis do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą.

Kolejna zmiana dotyczy zniesienia obowiązku przekazywania organowi prowadzącemu rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą, dokumentów ubezpieczenia, tj. kopii polis OC. Istotne jest to, że wskazana zmiana dotyczy zarówno podmiotów nowo powstających, jak i tych, które już funkcjonują na rynku w przypadku zawarcia przez nie umowy ubezpieczenia na kolejny okres.

W dniem 15 lipca 2016 r. uchylono również obowiązek przekazywania Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz organom samorządu zawodów medycznych informacji o liczbie osób, które wykonują zawód medyczny na podstawie umów cywilnoprawnych albo jako praktykę zawodową, z którą podmiot leczniczy zawarł umowę cywilnoprawną.

O pozostałych zmianach już wkrótce.

Forum Menadżerów Służby Zdrowia – zaproszenie

20160524_091544_HDRZapraszam wszystkich do Gdańska, gdzie 16 czerwca, odbędzie się Forum Menadżerów Służby Zdrowia. Wygłoszę na nim wykład na temat Zasad udostępniania dokumentacji medycznej. Omówię m. in. najczęściej występujące nieprawidłowości w procedurze realizacji prawa pacjenta do dokumentacji medycznej. Serdecznie zapraszam.

Więcej informacji na temat konferencji (http://mcbkonferencje.pl/konferencje;119;1).